நானே நானா? யாரோ தானா?

பெண்களின் ஆயுதம் கண்ணீர்.!

இவங்க அழுதே சாதிச்சுப் பாங்க!

கோழைகள் அதனால் அழுதிடுவாங்க.!

இப்படி பெண்களைப் பற்றி பலர் பேசக் கேட்டிருக்கேன்.

இப்படி ஒரு பெயர் எனக்கு வரக்கூடாது, என்பதில் மிக

வைராக்கியமாக இருக்கிறேன்.

அழவேண்டிய தருணங்களில் கூட கண்கள் குளம்

கட்டப் பார்த்தாலும்வைராக்கியம் தலைத் தூக்கி,

அதை கரை தாண்ட விடாமல் செய்திருக்கிறது.

சிறுவயதிலேயே மனதை மாற்றி வைத்திருந்தேன்.

செய்யாத தவறை செய்த்தாக சொன்னால் மட்டுமே தாளமுடியாமல்

என்மகள் அழுவாள் என்று என் அம்மா பெருமைப் பட்டுக் கொள்வார்.

"திருமணம் ஆகிப் போகும் போது அழுவாயே அப்பப் பார்க்கலாம்",

என்று தோழிகள் பந்தயம் கட்டினார்கள்.

என் அம்மம்மா சிறுவயது முதலே என்னிடம்

ஒன்று சொல்லிவருவார்கள்.

"இது உன் வீடல்ல (பிறந்த வீடு) . இந்த வீட்டின் மீது

அதிகப் பற்றினை வளர்த்துக்கொள்ளாதே. உன் கணவன் வீடுதான்

உன் வீடு. பெண்ணாக பிறந்த அன்றே நீ வேறொரு வீட்டிற்கு

போகவேண்டியவள் என்று முடிவாகிவிட்டது."

இதைக் கேட்டு வளர்ந்த நான் திருமணமாகிப் போகும்போது கூட

அழவில்லை. நான் என் வீட்டிற்கு போகிறேன். புதுவாழ்க்கையைத்

துவங்கும்போது அழுதுகொண்டு துவங்க மாட்டேன் என்று மனதில்

சங்கல்பமே வைத்திருந்தேன்.

எங்கே அழுதுவிடுவேனோ என்று எல்லோரும் காத்திருக்க,

டாடா! பை பை! என்று அனைவருக்கும் சிரித்த முகத்துடன்

சொல்லிக் கொண்டுதான் வண்டியில் ஏறினேன். என்னைப்

பார்த்து யாரும் அழாமலேயே அனுப்பி வைத்தார்கள்.

அழுவது எனக்கு பிடிக்காது. எந்தப் பிரச்சனை வந்தாலும்

அழுவதனால் பலன் இல்லை. அழுவதால் எனர்ஜி வேஸ்ட்

ஆகிறது. நம்மால் சரியாக யோசிக்கமுடியாது போகும்

என்று திடமாக நம்புகிறவள். அப்படியேதான் இருந்தேன்.

என்ன ஆயிற்று எனக்கு?!?!

அழுதது நானா? எனக்கும் அழத்தெரியுமா? அழுத

எனக்கே அச்சரியமாக இருக்கிறது.!!!!!


எது என்னை கரையவைத்து,

பொங்கிப் பொங்கி அழவைத்தது.?????????


தொடரும்........