நானும் சைக்கிளும் - பாகம் 2

சைக்கிள் பழகி அடிபட்டுக்கிடந்த என்னை பார்க்க
அம்மம்மா வந்திருந்தாங்க. "இங்க ரோடுல வண்டி அதிகமா
இருக்கு. நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போ கத்துக்கோ. மாமா
சொல்லித்தருவார்." அப்படின்னு சொன்னாங்க.



அம்மம்மா வீட்டுக்கு போக எப்பன்னு காத்துகிட்டு
இருப்பேன். (லோக்கல் தான் அவங்க வீடு. 2 அல்லது
3 கி.மீ தூரம் தான்.) தஞ்சாவூர் ரோடில் ஸ்ரீநிவாச தியேட்டருக்குப்
பின்னாடி, ஸ்ரீநிவாச நகர்ல இருந்தாங்க. வீடுகளும்
அப்ப ரொம்ப கிடையாது. பிளாட்டுங்கதான் இருக்கும்.





மாடல் ஸ்கூல் பக்கத்திலேர்ந்து வாடகை சைக்கிள்
கொண்டுவந்தாச்சு. குளக்கரையில கல்லு மேல ஏறி
சைக்கிள்ல உட்கார்ந்த எனக்கு கல்லு இல்லாம ஏற
முடியல. "எத்தனை நாளைக்கு கல்லுல ஏறி இந்த
விளையாட்டுன்னு" சின்ன மாமா திட்டிகிட்டு,(பின்ன
சைக்கிள் கத்துதறோம்லன்னு ஒரு போஸ் அடிக்க
வேண்டாம்) விட்டுடாரு. அம்மமா கிட்ட
பஞ்சாயத்து பண்ணி அடுத்த நாள் சைக்கிள் ஒட்ட
போனப்போ கீழே விழுந்து சைக்கிள் ஹேண்டில் பார்
நெஞ்சுல குத்தி ஒரே வலி. சைக்கிளைப் போட்டுடு
வீட்டுக்கு ஓடி போயிட்டேன். 4 நாளைக்கு வலி இருந்துச்சு.
திரும்ப அப்பா விட்டுக்கு வந்துட்டேன்.






சும்மா விடுவாரா அப்பா?" ஒரு சைக்கிள் பழக
துப்பில்லை"அப்படின்னு திட்டிப்புட, ரோஷம் வந்துச்சு.

இந்த முறை கோபி அண்ணா கல்லு இல்லாம
சைக்கிள்ல ஏறச்சொல்லி கொடுத்தாரு. நல்ல மூடுல
மீனாட்சி அக்காவும் சொல்லிக் கொடுக்க
சைக்கிள் ஓட்ட கத்துகிட்டு ஜாலியா சைக்கிள்
ஓட்ட ஆரம்பிச்சேன். அம்மாவுக்கும், பாட்டிக்கும்
பெருமை.



அப்பா பார்த்துட்டு." சரி. ஆனா இதெல்லாம் பத்தாது?!!!"
நான் சொல்ற மாதிரி செஞ்சா ஒத்துக்குவேன்"
அப்படின்னாரு.


ஆஹா..... வெச்சுப்புட்டாரய்யா ஆப்பு......!!!!!!!!!


(ஆப்பு என்ன? தொடரும்...)