இந்திய நாடு என் நாடு! இந்தியன் என்பது என் பேரு!

வெளிநாட்டுக்கு வந்தபிறகு அனைவருக்கும் தேசபற்று அதிகமாகிறது.

தன் நாட்டை விட்டு வந்திருக்கிறோம், உற்றார், உறவினர் அருகில்
இல்லை போன்ற பல காரணங்களால்,நீங்க இந்தியாவா? என்று கேட்டு
நட்பாகிறோம். பேசும் பாஷை, ஜாதி இதெல்லாம் வித்தியாசமாகத் தெரிவதில்லை.

ஆனால் திரும்ப இந்தியாவில் நுழைந்த உடன், முதலில் நீ எந்த மாநிலத்தை
சேர்ந்தவன், பிறகு பேசும் மொழி, ஜாதி, அதிலும் உயர்ந்த ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதி,
பணம், அந்தஸ்து என்று பிரிவினைகளின் கையில் ஆட்கொண்டு
சிக்கிச் சின்னாபின்னமாகிறான் இந்தியன்.

ஏன் இந்த நிலை? வேற்றுமையில் ஒற்றுமைக் காண்பதுதானே நமது
குறிக்கோள்?

முன்பு பெங்களூரிவில் தமிழர்களை அடித்து வெளியேற்றினர். இப்போது மஹாரரஷ்ட்ரா எங்களது என்கிறார்கள். போகிற போக்கில்
பார்த்தால் இந்தியாவிற்குள் நடமாடவே "விசா" வாங்கிக் கொண்டு
போகவேண்டும் போலிருக்கிறது.

நேற்று NDTV யில் தைரியமாக பேட்டி அளித்த அந்த டாக்ஸி டிரைவருக்கு
என் பாராட்டுக்கள். அவர் சொல்கிறார், நான் உத்திரபிரதேஷத்தை சேர்ந்தவன்,
மும்பையில் பிழைப்புக்காக வந்தேன். என்னைப் போகச் சொன்னால் போவது
எங்கே? தெரியாமல்தான் கேட்கிறேன்? இங்கே இருக்கும் முக்கால் வாசி
டிரைவர்கள் வெளி மாநிலங்களில் இருந்து வந்தவர்கள் தாம். நாங்கள்
போய்விட்டால் இவர்கள் ரயில்வே ஷ்டேஷனுக்கோ, மருத்துவமனைக்கோ,
விமான நிலையத்திற்கோ செல்வது எப்படி."?

நியாயமான கேள்வி, இப்படி மும்பையிலிருந்து வேறு மாநிலத்தவர்களை
விரட்டி விட்டால் மும்பை அவ்வளவுதான். MUMBAI IS NO MORE FINANCIAL HUB.

3 வருடம் மும்பையில் இருந்த நான் அந்த ஊரை மிகவும் விரும்புவதனால் "அம்ச்சி மும்பை" (என்னுடைய மும்பை) என்று சொல்லுவேன். நான் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவள் என்பதால் அப்படிச்சொல்லக்கூடாதா? மும்பை இருப்பது இந்தியாவில்தானே? இந்திய நாடு என் நாடு. பிறகு எந்த ஊரும் என் ஊரே.

அனுமதியோம், அனுமதியோம், நாட்டைத் துண்டாட அனுமதியோம் என்று
இன்னமும் பாடிக்கொண்டிருக்கவேண்டிய அவலநிலையில் இருக்கிறோம்.

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்!!!!