திருப்புமுனை- :( :)

திருப்புமுனை
சர்வேசன் அவர்களின் இந்த ஓபன் இன்விடேஷனுக்காக இந்தப் பதிவு.



(இந்தப் படமும் அங்கே சுட்டது தான்)


வாழ்க்கையையே புரட்டிப்போடும் சந்தர்ப்பம் திருப்புமுனை.
என் வாழ்விலும் அப்படி ஒன்று பூரியால் வந்தது. பூரி சாப்பிட்டு
அல்ல. இது எங்க பாட்டி பூரி சுட்ட கதை.

இதுக்கு முன்னாடி ஒரு சின்ன கொசுவத்தி:

பெத்தவங்க பேச்சை தட்டாத பொண்ணு நான்
என்பது என் படிப்பை வெச்சே சொல்லலாம். :)

5 ஆவது வரை தமிழ் மீடியம்,
10ஆவது வரை ஆங்கில வழி,
மறுபடி +1 & +2 தமிழ் மீடியம். :)

இப்படி மாத்தி மாத்தி படிச்சதுல தமிழ் கொஞ்சம்
தகறாறு ஆகிப்போச்சு. +1 படிக்கும்போது
ராணிஸ்கூலில் என் கிளாஸ் டீச்சர் ஆங்கில
இலக்கியம் படிச்சவங்க. அதனால அட்டெண்ட்ஸ்
ரிஜிஸ்டர் எல்லாம் தமிழில் எழுத மாட்டாங்க.
கிளாஸ் லீடர் என்பதால் நான் தான் எழுதணும்னு
அடம் வேறு பிடிச்சாங்க. இப்படி தமிழில் நிறைய
எழுத வேண்டிய சூழ்நிலை ஆகிப்போச்சு.

நான் தயங்கி தயங்கி எனக்கும் என் நிலையைச்
சொல்ல உடனே அந்த டம்பம் பேக் வெச்ச
டீச்சரம்மா, நான் ஆங்கில இலக்கியம் படிச்சவ்,
என்னால தமிழில் எழுத முடியாது, அப்படின்னு
தெனாவெட்டா சொல்ல,”
நான் மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டேன்.
நானும் அதே அங்கில இலக்கியம் படிச்சு,
M.A, M.phil, ph.D செஞ்சு ஒரு காலேஜுல
லெக்சரரா உக்காருவேன்னு”!!!!!!!!!!!!!

+2 வில் நல்ல மார்க் வந்ததும் பள்ளத்தூர்
காலேஜில் ஆங்கில இலக்கியம் தான் வேணும்னு
கேட்டு எடுத்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
(பிரின்ஸி தான் HEAD OF THE ENGLISH DEPARTMENT.
என்னோட ஆர்வத்தைப் பாத்து என் கூட வந்திருந்த
எங்க அம்மாவை உள்ளே அழைத்து உட்கார வெச்சு
அப்ளிகேஷன் ஃபில்லப் செஞ்சு வாங்கி, குடிக்க
கூல் டிரிங்க் கொடுத்து உபசரிச்சாங்க.)

புதுக்கோட்டையிலிருந்து பள்ளத்தூர் போக 1 மணி நேரம்
ஆகும். தினமும் அலைச்சல் எதுக்குன்னு அம்மா
ஹாஸ்டலில் சேத்தாங்க.

அதுவும் ஒரு மாசம்தான் தாங்கிச்சு!!!!!!!!!!!
ஹாஸ்டலில் சீனியர்ஸ் ராகிங்கற பேர்ல கல்லால
(சின்ன கல்லுதான்) என் வலது கையில
அடிக்க அது ஏற்கனவே தேள் கொட்டின இடத்தில
பட்டு 2 மணி நேரத்துக்கு வலது கை கட்ட விரல்
துடிச்சு கிட்டு இருந்தது. வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டாங்க.

அதனால அப்பா ஹாஸ்டல் வேணாம்னு சொல்லி
தினமும் போய்வர சொல்லிட்டாரு.

சரி நம்ம ஆசைப் பட்டதைப் படிச்சு லெக்சரர்
ஆகக் கஷ்டப்பட்டு படிக்கணும்னு நினைச்சுக்கினு
இருந்தப்ப தாங்க எங்க பாட்டி பூரி சுட்டாங்க!!!!!!!!

பூரி சுட்டதுனால என்ன பிரச்சனை வந்திடப்போகுதுன்னு
கேக்கறீங்களா? நம்ம நேரம் காலம் சரி இல்லைன்னா
அப்படித்தான்.

அம்மா அப்பா ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போறவங்க.
தம்பியும் 6 ஆம் வகுப்பு படிச்சுகிட்டு இருந்தான்.
நான் பள்ளத்தூருக்கு போய்கினு வந்துகினு படிச்சிகிட்டு
இருந்தப்போ நாங்க சாயந்திரம் வரும்போது
சாப்பிட கொடுக்கணும்னு ஆசையா
பாட்டி பூரி செஞ்சிருக்காங்க.

எப்பவும் அவங்கதான் செய்வாங்க. அன்னைக்கு
என் விதி!!!!!

பூரி பொறிச்சுகிட்டு இருக்கும்போது எண்ணைய்
புகை உள்ளே போய் நெஞ்சு அடைச்சு
மைல்ட் அட்டாக் ஆயிட்ச்சு. வீட்டில யாரும்
இல்லாத நேரம். அக்கம் பக்கம் காரங்க
அடிக்கடி வந்து பாப்பாங்க. வீட்டுக்குள்ள
புகையா வர ஓடி வந்து பாத்திருக்காங்க,

மயக்கமாகி கிடக்கற பாட்டியை
தியாகராஜன் டாக்டர் ஆஸ்பத்திரில சேர்த்துட்டு
எதுதாப்லேயே இருக்கற அப்பா ஆபிஸுல போய்
தகவல சொல்லி டீரிட்மெண்ட் கொடுத்து
பாட்டியைக் காப்பாத்திட்டாங்க.

நான் சாயந்திரம் காலேஜுலேர்ந்து வந்து
வீட்டைப் பாத்தா வீட்டுல பூட்டு தொங்குது.
(என் படிப்புக்கும் சேத்துதான் அந்த பூட்டுன்னு
அப்ப தெரியலை!!!)

பக்கது வீட்டுக்காரங்க தகவல் சொல்ல
ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடினேன். அப்பா
ரொம்ப டென்ஷனா இருந்தாங்க.
சரின்னு தம்பியை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு
வந்து அவனை கவனிச்சு எல்லாம்
செஞ்சு முடிக்கும்போது ராத்திரி அப்பா
வந்தாங்க. வந்து ஒரு குண்டையும்
சேர்த்து போட்டாரு.

பாட்டியை தனியே விட்டுல விடக்கூடாது.
இனி பாட்டி சமையல கட்டு பக்கமே
போகக்கூடாது. நானும், அம்மாவும்
வேலையை விட முடியாது, தம்பி
ஸ்கூல் போறதை நிப்பாட்ட முடியாது,
அதனால.... அதனாலா?ன்னு நான்
டென்ஷனாகி கேட்ட போது
அப்பா சொன்னது இதுதாங்க...

“காலேஜ் போய்த்தான் படிக்கணும்னு இல்ல.
மதுரை காமராஜ் யுனிவர்சிட்டி சிலபஸ்தான்
உங்க காலேஜுல உபயோகிக்கிறாங்க.
அதனால மிச்சம் 2 வருடத்தை கரஸ்பாண்டென்ஸா
வே படிச்சிடு, பாட்டியை பக்கத்துல இருந்து
பாத்துக்கன்னு”. சொல்லிட்டு போயிட்டாரு.


சரி, கரெஸ்ல படிச்சு நம்ம M.Phil, ph.D
கனவை நனவாக்கிகலாம்னு பாட்டிக்காக
காலேஜ் வாழ்க்கையை தியாகம் செஞ்சுட்டு
மிச்சம் 2 வருட படிப்பை படிச்சிகிட்டு
இருக்கும்போது..

தற்செயலா மும்பைக்கு போன எனக்கு
வேலை கிடைக்க, வேலையை பாத்துகிட்டே
B.A முடிச்சேன். உடனே கல்யாணமாகி
13 வருடம் ஓடியே போச்சு.

லெக்சரரா வேலைப் பார்க்கனும்னு கனவு
கண்டேன். அடிப்படையை பலமா
கொடுக்கறதுக்காக ஆண்டவன் என்னை
மாண்டிசோரி டீச்சர் ஆக்கினான்.
என் சேவை இங்கே தான் தேவைன்னு
முடிவு பண்ணிட்டான் அந்த ஆண்டவன்.

பூரியால் என் வாழ்வில் பெரிய திருப்புமுனை
ஆயிடுச்சு.
ஒரேடியா திருப்பி போட்டுடிச்சு போங்க.

”எது நடந்ததோ அது நம் நன்மைக்காகவே”- பகவத் கீதை.