தம்பியின் வருகையும், ராமு மாமா மற்றும் ரஜினி, பாலுஜி யின் நினைவுகளும்....

சிங்கையிலிருந்து தம்பி சென்றவாரம் வந்திருந்தான்.
பிள்ளைகள் இருவரும் மாமனின் கழுத்தைக்கட்டிக்கொண்டு
தான் கிடந்தார்கள். அவனை விட்டு நகரவில்லை.
உண்ணும்போதும் உறங்கும்போது “கார்த்தி மாமாதான்”

இரவு தூங்கும்போது மாமா பக்கத்தில் யார் படுப்பது
என சண்டை போட்டு (நடுவில் படுத்தால் தம்பியை
பிழிந்து விடுவார்கள்) ”இன்றி நீ நாளை நான்” என
உடன் படிக்கைகள் நடந்தன. கடைசி்யில் மாமன்
மேல் தான் இருவரும் உறங்கினார்கள். இதைப்
பார்க்கும் போது எனக்கு ராமு மாமா ஞாபகம் தான்
வந்தது.

ராம் மாமா- இவர் என் அம்மாவின் பெரியம்மா
மகன்(எங்கம்மாவீட்டில் பெரியம்மா மகன்,சின்னம்மா
மகன் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் அம்மாவுடன்
கூடப் பிறந்தவர்கள் 4 மாமாக்கள், 3 சித்திக்கள்
என்றுதான் எங்களுக்குத் தெரியும்)

எனக்கு 4 வயதாக இருக்கும்பொழுது சத்யாமாமா
மும்பை சென்றுவிட்டார். சின்ன மாமாவுக்கும்
எனக்கும் 5 வயது வித்தியாசம் தான். வீட்டில்
பெரிய மாமா பரோடோவில் வேலை பார்க்க
இந்த ராமு மாமாதான் நான் அதிகம் பழகியது.
(திருச்சி பி.எச்.இ.எல்லில் வேலை பார்த்தார்.
இப்போது கட்சில் வேலை)

மாமா புதுகை வருகிறார் என்றால் என்னிடம்
தகவல் சொல்லப்பட மாட்டாது. சொன்னால்
பள்ளிக்கு ”டும்மா”தான். :)))

அம்மம்மாவீட்டிற்குத்தான் வருவார் மாமா.
அவர் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவதற்கு முன்
ஓடுவேன். மாமாவைப் பார்த்ததும்
கட்டிக்கொண்டு அவருடன் தான் இருப்பேன்.
மாமாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டுதான்
தூங்குவேன். மாமானின் மார்பில் படுத்து
தூங்குவது சுகமான சுகம்.

புசு புசுவென்று முடி கொண்ட மார்பில்
பிள்ளையாய் தூங்கியிருக்கிறேன்.

இதில் ரஜினிகாந்த் எங்கே வந்தார்?

அதுவும் சுவாரசியம். மாமா அசப்பில்
ரஜினி மாதிரி இருப்பார். அதனாலேயே
அப்பொழுதெல்லாம் ரஜினி காந்த்
எனக்கும் மிகவும் பிடிக்கும். (அதாவது
ராமு மாமாவை நேரில் பார்க்கும் வரை
ரஜினியை திரையில் பார்க்கலாமே!!)

ரங்கா படத்தில் வரும் இந்தப் பாடல்
மிக மிக பிடிக்கும்.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ரஜினியின் முகச்சாயலும் பாலுஜியின் சைஸுமாக்
இருந்தார் மாமா.(பாலுஜி -எஸ்.பீ.பாலு அவர்கள்)
இப்பொழுது மாமா இளைத்துவிட்டார்.( மாமா
இப்பவும் ரஜினிதான் இருவருக்கும் வழுக்கை
விழுந்துவிட்டது :))) )

எஸ்.பீ.பி அவர்களை டீவியில் எங்கு கண்டாலும்
ராமு மாமா ஞாபகம் வந்துவிடும். உடன் மாமாவிடம்
பேசிவிடுவேன். சென்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை
பாலு அவர்களின் ப்ரொக்ராம் இசையருவி டீவியில்
வந்தது. பாட்டைக் கேட்க முடியவே இல்லை.

மாமவுக்கு போன் செய்து தம்பி வந்திருந்த
பொழுது பிள்ளைகள் அடித்த லூட்டியைச்
சொன்னேன். “அதாண்டா லைஃப். இதெல்லாம்
இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை போரடிக்கும்.
என் கையை பிடித்துக்கொள்ளாமல்
தூங்க மாட்டாய்.பிள்ளைகளும் அப்படியே
இருக்கிறார்கள்” என்றார் மாமா.


நான் வளர்ந்த பிறகும் மாமாவின் வருகை
அதி முக்கியமாகிவிடும். கையை பிடித்துக்கொண்டிருப்பேன்.
கண்டிப்பாய்
நைட்ஷோ சினிமா போவோம். படத்தைப்
பத்தி கவலை இல்லை. மாமாவுடன்
போனோம் அது முக்கியம்.


(சென்ற ஏப்ரலில் ஒரு விசேடத்தில்
சந்தித்தோம்) ஹாய் கண்ணா! என்று
ஓடி வந்துக் கட்டிக்கொண்டார் மாமா.


தம்பி சொன்ன ஒரு டயலாக்கை நான் மாமாவிடம்
சொன்னேன். மாமாவின் ட்ரேட் மார்க்
சிரிப்போடு (பாலுஜீ சிரித்தது போல் ஸ்டைலாக இருக்கும் அது)
ரசித்தார்.

கிளம்பும்போது பிள்ளைகள் மாமனை விடவில்லை.
”இன்னும் 2 நாள் இருங்க மாமா!” என அன்புத்
தொல்லை. தம்பி அப்பொழுது சொன்னது இதுதான்
“நம் ராமு மாமா அப்பொழுது என்ன கஷ்டப்பட்டிருப்பார்
என்று இப்பொழுது தெரிகிறது அக்கா!” என்றான்.

மாமாக்கள் எப்பொழுதும் ஷ்பெஷல்தான்.
தலைமுறைகள் மாறினாலும் மாறாதாது
மாமன் - மருமகன்/மருமகள் உறவு.