பட்டென்று போன பட்டு...

+2 பரிட்சைக்கு 2 மாதம் இருக்கையிலேயே என் வகுப்புத் தோழி
நிர்மலாவுக்கு திருமணமாகிவிட்டது. நான், நிர்மலா, மங்கை
மூவரும் நெருங்கிய தோழிகள். நிர்மலாவின் திருமணத்திற்கு
போகமுடியாவிட்டாலும் அவளை வீட்டில் சென்று பார்த்தோம்.


ஹாலில் அவளது கணவருடன்சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட
போட்டோ இருந்தது. மிளகாய்ச் சிவப்பு கலர் பட்டுப்புடவையில்
டார்க் நீல பார்டர் போட்ட புடவை கட்டியிருந்தாள். அவரது
கணவர் நீல நிற கோட் அணிந்திருந்தார். நாங்கள் மூவரும்
நிக் நேம் S ல் ஆரம்பித்தது போல் வைத்தல் என பல விடயங்கள்
ஒரு சேர இருக்கும். பிற்காலத்தில் நிம்மியின் போட்டோ போல்
எங்கள் திருமணத்திற்கு பிறகும் சேம் கலர் புடவையுடன் போட்டோ
எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்தோம்.

வெந்தயக் கலரில் அரக்கு கலர் பார்டர் காம்பினேஷனும்
எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

சத்யாமாமா ஒரு முறை புதுகை வந்த போது
அம்மமாவுடன் நான் இந்தக் காம்பினேஷன் குறித்து
பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டார்.

”இந்தப் பட்டுப்புடவைகளை எப்படித் தயாரிக்கிறார்கள்
தெரியுமா? அதைத் தெரிந்து கொண்டதனால்தான்
என் திருமணத்தில் உன் வருங்கால அத்தை பட்டு
கட்டக்கூடாது என்று வேண்டுகோள் வைத்திருக்கிறேன்!!”
என்றார் மாமா.

“உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை! ஆனால் எனக்கு
பிடித்திருக்கிறது” என்றேன்.

மாமா சிரித்துக்கொண்டே போய்விட்டார். நானும்
அதைப் பற்றி அதிகம் யோசிக்கவில்லை.






ஒரு நாள் டீவியில் பட்டுப்பூச்சி வளர்ப்பு, அதிலிருந்து
பட்டுநூல் எப்படி தயாரிப்பது? எல்லாம் காட்டினார்கள்.
கொதிக்கும் வெந்நீரில் புழுக்களை போட்டு....
நூல் தயாரிப்பதை பார்த்த நொடியில் மாமா சொன்னது
ஞாபகம் வந்தது. பார்க்கவே முடியவில்லை.


மாமாவுக்கு நான் கண்ட நிகழ்ச்சியைப் பற்றி
கடிதம் எழுதினேன்.

“இப்படி நெய்யப்படும் புடவையை அணிவது நல்லதா”?
என யோசி!!” என்று மாமா பதில் எழுதியிருந்தார்.


அதன் பிறகு நிறைய யோசித்தேன்.

இப்படி உயிரைக் கொன்று உருவாக்கப்படும்
பட்டுபுடவையை உடுத்தி மங்களமான திருமணமா?

கோவிலுக்கு உயிர்வதை செய்யப்பட்ட புடவையா?

எங்கள் தெலுங்கு சம்பிரதாயத்தில் ஒரு பழக்கம்.
மணப்பெண்ணிற்கு தாலிகட்டும் நேரத்தில் அணியும்
புடவையை “வெல்லம்ப்பூ சீர” என்போம்.

அது வெள்ளை பருத்தித் துணியால் ஆன புடவை.
அதை மஞ்சளில் முக்கி(கிருமி நாசினி) காயவைத்து
அதைத்தான் உடுத்த வேண்டும்.

இப்போது அப்படியாரும் செய்யவில்லை என்றாலும்,
மஞ்சள் கலர் காட்டன் புடவை அல்லது
கேரளா காட்டன் புடவைதான் அணிவது வழக்கமாக
இருக்கிறது.

வாழ்வில் மிக முக்கியமாண தருணமாகிய
திருமணத்தின் தாலிமுடியும் நேரத்தில் கூட
மதிக்கப்படாத அந்த பட்டுப்புடவையை நான்
கட்டித்தான் ஆக வேண்டுமா என யோசித்தேன்.

மாமாவுக்கு என் எண்ணங்களை கடிதமாக எழுதி
நானும் மாமாவின் வழியில் ”பட்டுப்புடவைக்கு
நோ” சொல்ல விரும்புவதாக சொன்னேன்.

மாமா சந்தோஷம் என்று பதில் அனுப்பினார்.
ஆனால் வீட்டில் பயங்கர எதிர்ப்பு.
“உன் மாமா ஆண்பிள்ளை. அவர் கண்டீஷன்
போடலாம். நீ கண்டீஷன் போட்டால் உன்னை
யாரும் கல்யாணம் செய்து கொள்ள மாட்டார்கள்”
அப்படி, இப்படி என்று அப்பா, அம்மா
என அனைவரும் எதிர்ப்பு.

எந்த சூழ்நிலையிலும் என் கொள்கையை விட்டுக்
கொடுக்க நான் தயாராக இல்லை. அப்பா காட்டிய
எதிர்ப்பு மேலும் என்னுள் தாகக்த்தை ஏற்படுத்தி
மாமா சொல்லியிருப்பது போல்,” என் திருமணத்தில்
நோ பட்டுப்புடவை. அதற்கு பிறகும் வாழ்நாளில்
பட்டு கட்ட வற்புறுத்துக்கூடாது. வரதட்சணை
கேட்க கூடாது” இவைகளை யார் ஏற்கிறாராரோ
அவரை திருமணம் செய்து கொள்கிறேன் என்று
சொன்னதும் அப்பா உனக்கு திருமணமே ஆகாமல்
போய்விடப்போகிறது என பயந்தார்.

ஆனால் சத்யாமாமா பயங்கர சப்போர்ட். என்னை
மட்டுமே விரும்பும் ஒருவர் கண்டிப்பாய் வருவார்
என அப்பாவுக்கு தைரியம் சொன்னேன். :))

நம் நல்ல எண்ணங்களுக்கு ஆண்டவன் எப்போதும்
துணையிருப்பான். அப்பாவுக்கு அதிகம் டென்ஷன்
கொடுக்காமல் ஸ்ரீராம் வந்தார். எனது கொள்கையைப்
போலவே அவருக்கும் வரதட்சணை வாங்கக் கூடாது
என்ற கொள்கை(இன்றுவரை அதுவேண்டும்,இது
வேண்டும் என கேட்டதுகிடையாது.)எனது கொள்கைகளுக்கு
ஒத்துக்கொண்டு எங்கள் திருமணம் இனிதாக
நடந்து இப்போதும் நான் பட்டு கட்டுவதில்லை.


எந்த திருமணம், நிகழ்வு எதற்கும் காட்டன்
புடவையில் தான் செல்வேன். பாலியஷ்டர்
சில்க் போன்றவை கட்டுவேன். பட்டுப்புடவை
கட்டினால்தான் என் ஸ்டேட்டஸ் தெரியும்,
எனக்கு மரியாதை கிடைக்கும் என்றால்
அப்படி ஒரு மரியாதை எனக்குத் தேவையே
இல்லை.

என் மகளுக்கு பட்டுப் பாவடை வாங்கித்
தருகிறேன். என் மாமா என்னை வற்புறுத்தவில்லை.
நானாகவேதான் பட்டு வேண்டாமென்று
சொன்னேன். அயித்தானும் என் உணர்ச்சிகளுக்கு
மதிப்பு கொடுத்திருக்கிறார். நாளை என் மகள்
வளர்ந்து தன் மனது போல் முடிவெடுக்கட்டும்.
”உனக்கு விருப்பமில்லை அம்மா! என் ஆசையை
ஏன் கெடுத்தான்/கெடுக்கிறாய்” என்று கேட்டு
விடக்கூடாது.

டிஸ்கி: எனது கொள்கை தந்த மனமாற்றமாக தம்பியும்
பட்டை விட்டுவிட்டான். பட்டு வேட்டி கட்டுவதில்லை
என்பதுடன் தனக்கு வரும் மனைவியும் இந்த உன்னதமான
கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை
கோரிக்கையாக வைத்து பெண் தோட சொல்லிவிட்டான்.

என் மாமாவின் என் திருமணத்தில் எனக்கு மனமாற்றம்
போல என் தம்பிக்காக பெண் தேடும்பொழுது பட்டு புடவை
வேண்டாம் என நாங்கள் சொல்லும் காரணத்தைப்பார்த்து
அம்ருதாவும் பட்டைத் தவிர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
இதுவரை இருப்பது போதும். இனிமேல் எனக்கு பட்டு
எடுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லியிருக்கிறாள்

மனதைரியம் இருப்பவர்கள் மட்டும் இந்தப் பதிவை
படிக்கவும்-இது என் அன்பு வேண்டுகோள்.



ஹேண்ட்பேக் பற்றிய
இந்தப் பதிவை நேற்று தமிழ்மணத்தில் கண்டேன்.
பின்னூட்டம் கூட மனது வராமல் வந்துவிட்டேன்.


நல்லவேளை நான் தோல் கைப்பைக்களை உபயோகிப்பதில்லை.