என்னால் அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்வி. ஏன்??? எதற்கு???

இணையத்தில் என் முதல் உறவு மைஃபிரண்ட். அதன்பிறகு
அறிமுகம் மங்களூர் சிவா. இப்போது பலரும் என் நட்புலகில்,
உறவாகி இருக்கிறார்கள்.

எல்லோரிடமும் குறைந்த பட்சம் ஒருமுறையாவது
இந்தக் கேள்வியை கேட்கத் தவறியதில்லை.

அது என்ன கேள்வி?

“சாப்டாச்சா?” என்பதுதான். உடன் கிடைக்கும் பதில்
”இல்லை” என்பதுதான். கேட்கும் பொழுது மனதுக்கு
மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும். சில சமயம் மணி மதியம்
3 தாண்டியிருக்கும் அப்போதும் சாப்பிடவில்லை,
வேலை அதிகம் என பதில் வரும்!! :(



இந்தக் கேள்வியை நான் கேட்க அவசியம் என்ன?

”முக நக நட்பது நட்பது நட்பன்று
நெஞ்சத்தக நக நட்பது நட்பு” இந்த குறளின்
அர்த்தம் மனதில் பசு மரத்தாணிபோல் பதிந்துவிட்டது.

அக்கா என்றோ, தோழியாகவோ என்னை பார்க்கும்
உறவில், நட்பில் உண்மையாக இருப்பது என் பழக்கம்.
அந்த உரிமையில் தான் இந்தக் கேள்வியை
கேட்பது அவசியம் என நினைக்கிறேன்.

இப்படி கேட்காவது ஒருவர் இருக்கிறாரே! என
நினைத்தாவது நேரத்துக்கு சாப்பிடச் செல்லவைக்க
ஒரு முயற்சி.

மும்பையில் நான் வேலை பார்த்த பொழுது என்
டப்பா என் உடன் வேலை பார்த்த தமிழக பையன்கள்,
கையில் தான் இருக்கும். நான் அவர்கள் கடையில்
வாங்கிச் சாப்பிடும் உணவை சாப்பிடுவேன்.

வீட்டு சாப்பாட்டுக்கு அப்படி ஒரு ஏக்கம்!!!

“முன்னாடி எல்லாம் ஹோட்டலில் சாம்பார் அதிகம்
கொடுத்தாக்க திட்டுவோம். இப்போ ஊருக்கு போய்
இரண்டு இட்லிக்கு 1/4 பக்கெட் சாம்பார் ஊத்தி சாப்பிட
மாட்டோமான்னு இருக்கு” என்ற அவர்களின் ஏக்கங்கள்.



இவைகள் உங்களுக்கும் இருக்கும் என்பது தெரியும்.
பலர் கடல் கடந்து, சிலர் குடும்பத்தை பிரிந்து
வெளி மாநிலங்களில்,(தமிழ் நாட்டுக்குள்ளேயே தன்
குடும்பத்தை பிரிந்து வாழ்பவர்களும் உண்டு).

வேலை தரும் பளுவில் உணவு இரண்டாம்பட்சமாகிறது.
பல நிறுவனங்களில் உணவு இடைவேளை என்பதே
கிடையாது. ஆனாலும் எப்படியாவது நேரத்தை நாம்
ஏற்படுத்திக்கொண்டு நேரத்துக்கு உண்ணவேண்டும்.




அஷ்ட கஷ்டப்பட்டு சம்பாதி்ப்பது அளவாக உண்டு,
ஆனந்தமாக வாழத்தானே!!!
சரியாக உணவளிக்காமல் இருப்பது மிகத் தவறு.
சுவர் இருந்தால் தானே சித்திரம் எழுத முடியும்.
அப்படி இருக்க வேளை தவறி உண்வது ஏன்?

இதனால் வரும் விளைவுகள் உங்களுக்குத் தெரியாமல்
இல்லை. ஆனாலும் வேலை பளு அது இது என்று
காரணம் சொல்வது நல்லாயில்லை சொல்லிட்டேன்!!!


இம்புட்டு சொல்கிறேனே!! நான் எப்படி?

”ஒரு மணி அடித்தால் கண்ணே உன் ஞாபகம்!!”
அப்படின்னு சாப்பிட ஆரம்பிச்சிருவேன். :)))

(பல நேரங்கள் கணிணிமுன் அமர்ந்து சாட்டிக்கொண்டே
தான் ஈட்டிங்க் :)) ))

ஆன்லைனில்தான் அடிக்கடி சாப்டாச்சான்னு கேட்டு
ஆளைக் கொல்லுறீங்க. இப்ப எதுக்கு இந்த்ப் பதிவு??

படிப்பதை ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ளும் சக்தி
நம் மூளைக்கு உண்டு.

”ஒரு மணி அடித்தால் கண்ணே உன் ஞாபகம்!!”
அப்படின்னு ஒரு பாட்டை வேற எடுத்து விட்டிருக்கேனா
1 மணி அடிச்சதும் என் பதிவு ஞாபகம் வரும், உடன்
சாப்பிட போகணும்னு தோணும். (பசிங்கற உணர்வை
அடக்கி வைக்க முடியாமா சாப்பிட ஓடூவீங்கள்ல!!)

இந்தப் பதிவை படிக்கும் அனைவருக்கும் என்
அன்பு வேண்டுகோள்...
என்னன்னு சொல்லத் தேவையில்லை, புரிஞ்சிருக்கும்.

அதே தான்....

சரி மணி 12.30 ஆகம்போவுது. நான் போய்
உணவு மேசையை ரெடி செய்யறேன். குட்டீஸ்
வந்ததும் சாப்பிடணும்.

இன்றைய மெனு என்னன்னு சொல்லி வைத்தெரிச்சலை
கொஞ்சம் கொட்டிக்க வேணாமா?? :)))

ஆந்திரா பருப்புப்பொடி, நெய், முட்டைகோஸ் பொரியல்,
கமகம தக்காளி ரசம், தாளிச்சு கொட்டிய தயிர் சாதம்,
தொட்டுக்க வெங்காயம்..ஸ்ஸ்ஸ் அம்புட்டுதான்.

டாடா!!