முரணும், முரணுக்கெதிரும்

அம்மம்மா, தாத்தா, அவ்வா என அன்பு காட்டிய
அன்பு நெஞ்சங்களுடன் வாழ ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவள் நான்.

அம்மம்மா, தாத்தா உள்ளூரிலேயே இருக்க எப்போதும்
அவர்களின் அன்பு அரவணைப்பும், கதகதப்பும் இருந்தது.

அம்மாவும் வேலைக்குச் செல்ல அவ்வா என்னைப்
பாதுகாத்தார். கதை சொல்லி, வேளைக்கு சோறு
கொடுத்து, ஜுரம் வந்தால் பார்த்துக்கொள்ள என
எப்போதும் உடனிருந்தார்.


நீண்ட தலைமுடியை பரமாமரிக்க அம்மம்மா
வீட்டுக்குச் சென்று விடுவேன். செம்பருத்தி சாறு தடவி,
ஷாம்பு போடாமல் அம்மம்மா பாந்த மாக குளிப்பாட்டுவார்.
ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வேப்பிலை மருத்துவமும்
நடக்கும். வேப்பிலை, ஓமம் அரைத்து தொட்டுக்கொள்ள
கல் உப்புடன் வெறும் வயிற்றில் சாப்பிடவேண்டும்.
பூச்சி தொந்திரவு இல்லாமல் இருக்க என அம்மம்மா
பார்த்து பார்த்து செய்வார்.

புத்தகம் படிக்க, வகை வகையாக சமைக்க எல்லாம்
கற்றது அம்மம்மாவால் என்றால் சமைத்த சுவடே
தெரியாமல் சமையற்கட்டை சுத்தம் செய்ய,
பாத்திரங்களை நேர்த்தியாக வைக்க, சாமான்கள்
வாங்குவதற்கு முன் காலியான டப்பாவி கழுவி
வெயிலில் வைத்தல் என இதைக் கற்றது அவ்வாவிடம்.
பட்ஜட் போடக் கற்றது அவ்வாவிடம் தானே.


எப்போதும் நினைவலைகளில் இருக்கும் இந்த சுகம்
இப்போது என் பிள்ளைகளுக்கு இல்லையே என
ஏக்கமாக இருக்கிறது. (என் பிள்ளைகள் மட்டுமல்ல
பல பிள்ளைகளுக்கும் இதுதான் நிலை)

அயித்தானின் சிறிய வயதிலேயே அப்பா இறந்து
விட, எங்கள் திருமணமான பொழுது அவரது
அம்மா படுத்த படுக்கை நிலையில் நோயாளியாக
இருந்தார்.

ஆஷிஷாவது நானம்மாவை பார்த்திருக்கிறான்.
மகள் பிறந்த 11 மாதத்தில் இறந்துவிட்டார்.
அம்ருதாவுக்கு புகைப்படம் தான்.


அம்மா, அப்பா புதுகையில். நானோ ஒவ்வொரு
ஊராக சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன். விடுமுறை
காலங்களில் அம்மா, அப்பா இங்கே வருவது,
இல்லையேல் நான் அங்கு செல்லும்போது
பிள்ளைகள் என்னையும், அயித்தானையும்
கண்டு கொள்ளவே மாட்டார்கள். அம்மா
அப்பாவும் அவர்களுடனேயே இருந்து அவர்களுக்குத்
தேவையானதை பார்த்து செய்வார்கள். இது
எப்போதோ ஒரு முறை நிகழ்ச்சி தான். என்னைப்போல்
அனுதினமும் அனுபவக்கவில்லை.

பல வீடுகளில் தற்போது தனிக்குடித்தனம் தான்.
சில வீடுகளில் பெரியவர்கள் இல்லாமல் சிறியவர்கள்,
பல வீடுகளில் சிறியவர்கள் இல்லாமல் பெரியவர்கள்
வாழ்கிறார்கள். வேண்டி விரும்பியது சிலர்.
திணிக்கப்பட வாழ்பவர் பலர். என்னைப்போல்.
வீட்டில் பெரியவர்கள் இல்லையே என ஏக்கம்
எப்போதும் உண்டு.

கொழும்பு போன புதிதில் குழந்தைகள் நல
மருத்துவர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது
“வீட்டில் பெரியவர்கள் இல்லாதது கஷ்டமாக
இருக்கிறது” என்றேன். நான் சொன்னதைக்
கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர் ஒரு நிமிடம்
கழித்து “நீங்கள் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர் என
நான் நினைக்கிறேன்” என்றார்.

”என்ன? வீட்டுல பெரியவங்க இருக்கக்கூடாதுன்னு
சொல்ற கூட்டத்துல நீங்களும் ஒருத்தரான்னு!” கேட்டேன்.

”ஐயோ!! அப்படில்லாம் இல்லீங்க!ஆனா நாணயத்துக்கு
மத்தப்பக்கமும் இருக்கு. இது ஒத்துக்கறீங்க தானே!”ன்னு
சொல்லவும் ஆமோதிச்சேன்.

மேற்கொண்டு அவர் சொன்னது அவரின் வார்த்தைகளாக.
“நீங்க ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவள்னு ஏன் சொன்னேன்னா,
வீட்டுல உங்களுக்கு வேறு யாரும் இல்லாததால் தான்
பிள்ளைகளை ஒரு ஒழுங்கோடு வளர்க்க முடிந்தது,
வீட்டில் பெரியவர்கள் டீவி பார்த்துக்கொண்டுதான்
இருப்பார்கள். அது பேத்தி பத்தாவது பரிட்சைக்கு
படித்துக்கொண்டிருந்தால் கூட!! நீங்க பார்க்கவேணாம்னு
எப்படி சொல்வீங்க??

பிள்ளைகளைத் திட்டினா சப்போர்ட் செய்ய ஆளிருந்தால்
பிள்ளை உங்கள் பேச்சைக் கேட்காது. செல்லம் கொடுக்க
ஆளிருப்பதால் பிள்ளைகள் இருவரின் பேச்சையும்
கேக்காம தன் இஷ்டத்துக்கு வளர்வாங்க.

இப்படி பெரியவர்கள் வீட்டில் இருப்பதால் சில
நெகட்டிவ்களும் இருக்குங்க. அதுக்காக பெரியவங்களே
இருக்கக்கூடாதுன்னு சொல்ல மாட்டேன். இருக்கறவங்களுக்கு
ஒரு வித பிரச்சனைன்னா, இல்லாதவங்களுக்கு வேறொரு
விதம்”!! அப்படின்னு சொன்னார்.

உண்மைதான்னு வீட்டுல பெரியவங்க இருக்கற சில
குடும்பத் தலைவிகளிடம் கேட்டபோது புரிஞ்சது.

இதுலேர்ந்து ஒண்ணு மட்டும் புரிஞ்சுது. நமக்கும்
வயசாகும். நாம் மாறிவரும் சூழலுக்கு ஏற்ப
நம்மை மாத்திகாட்டி போனா, நாம ”இருக்கப்போற”
இடம் மாறிடும்.

ஏதோ என் மனசுல பட்டதை, நான் கேட்டதை
சொன்னேங்க. இதை யாரும் தப்பா எடுத்துக்கிட்டு
சண்டைக்கு வரவேணாம்.