புயலும், மழையும் பின்னே கொசுவத்தியும்...

புயல், மழைக்கெல்லாம் கொசுவத்தியான்னு!!! கேக்கறீங்களா?
ஆமாங்க எல்லாமும் நம்ம வாழ்க்கையில விளையாண்டிருக்குல்ல!!

ஒவ்வொரு வருஷம் நான் அசை போடும் நிகழ்வுகளில் இதுவும்
ஒண்ணு. டிசம்பர் 16 முதன் முதலில் ஹைதை வந்ததும் இந்த
நாளில்தான், குட்டி ஆஷிஷோடு ஹைதைக்கு முதன் முதலில்
வந்ததும் அந்த நாள் தான்.

13 வருடங்களுக்கு பிறகும் மனதில் அப்படியே சிம்மாசனம்
போட்டு இருக்குது அந்த நாள். காரணம்??? அதுதான் கொசுவத்தி.

அக்டோபர் 7 ஆஷிஷ் பிறந்தது. பேருக்கு 3ஆவது மாசம்
”நான் ஊருக்கு போவேன்னு: கிளம்பிட்டேன். அயித்தான்
மட்டும் தனியே இருப்பதால் சாப்பாட்டுக்கு ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுகிட்டு
இருந்தாரு(கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஹோட்டல்லதான் சாப்பிட்டுகிட்டு
இருந்தாலும், நாம வந்து ”நல்லதா” சமைச்சு போட்டு பழக்கப்படுத்தியாச்சுல்ல!!)

குழந்தை பிறந்து மகளை கொண்டு விடுவதுன்னா சும்மாவா!
அப்பா, அம்மா கூட வந்தாங்க. அப்பா சென்னை வரை,அம்மா ஹைதை வரை.

சனிக்கிழமை இரவு இராமேஸ்வரம் எக்ஸ்பிரஸில் புதுகையிலிருந்து
நான், அப்பா, அம்மா குட்டி ஆஷிஷ் எல்லோரும் கிளம்பினோம்.
s4 கோச் முழுவதும் புதுகை கோட்டா. எங்க ஊர்க்காரவுங்க தான்
எல்லோரும். அப்பாவைத் தெரியாதவங்க உண்டா!!

“என்ன ரமணி சார், பாப்பாவை(!!) கொண்டு விட போறீங்களா?”
“பேரனா சார்! சந்தோஷம் சார்”னு எல்லாம் அப்பா கூட பேசிக்கிட்டு
இருந்தாங்க.

இரவு பேருக்கு படுத்து, தூங்காத ஆஷிஷுடன் போராடி
எப்பவோ தூங்கிப்போயி விடிஞ்சா சென்னையை சேர்ந்திருப்போம்னு
கண்ணத் தொறந்தா வண்டி நிக்குது சிதம்பரத்தில்!!!

”இதுக்கு முன்னாடி கிளம்பின கம்பன் எக்ஸ்ப்ரஸ் கூட அப்படியே
நிக்குது சார், மத்த ட்ரையினுங்களும் கூட நிக்குது”ன்னு அப்பாவோட
ப்ரெண்ட் வந்து சொன்னாங்க.

சரி நம்ம இந்திய ரயில் என்னைக்கு சீக்கிரமா போயிருக்குன்னு
இருந்தோம். வண்டி நகர்ற பாடே தெரியலை!!!

காலையில் சென்னையை சேர்ந்திடுவோம் என்பதால் கையில
சாப்பாடு ஏதும் எடுத்துக்கலை. வயிறு பசி. எங்க வண்டி
சிதம்பரம் ஷ்டேஷன் கிட்ட நின்னதால் தம் டீயாவது குடிக்க
கிடைச்சுது. கைவசம் பிஸ்கட் எப்பவும் இருக்கும் அதானால
அன்னைக்கு காலை உணவு டீயும், பிஸ்கட்டும்தான்னு
நினைச்சோம். மணி ஆவுது வண்டி கிளம்பற வழியைக்
காணோம். அப்புறமாத்தான் மேட்டர் தெரிஞ்சது.


பெஞ்ச மழையில ட்ராக் தண்ணியில மூழ்கிருக்கு.
வண்டி போவது கஷ்டம்னு!!! கைக்குழந்தையுடன்
ட்ரையினில் அம்மாடி அந்தக் கஷ்டம்!!!






ஞாயிறு மாலை 7 மணியாகியும் வண்டி சிதம்பரத்தை
விட்ட அகலல. அப்பா திங்கள்கிழமை காலை அப்பா
ஆபிஸ் போயே ஆகணும் அதனால,” அம்மாவும் நீயும்
சென்னை போயிடுங்கன்னு” அப்பா பாதிவழியிலேயே
புதுகைக்கு திரும்ப முயற்சி செய்ய கிளம்பிட்டார்.


வண்டில இருக்கறவங்க அக்கம் பக்கத்து ஊர்களுக்குள்ளாற போய் சாப்பாடு
ஏதும் கிடைக்குதான்னு பாக்கப்போனாங்க! கிடைச்சதை
கொண்டு வந்து எல்லோரும் பகுந்து சாப்பிட்டோம்.
அதுலயும் கைக்குழந்தைக்காரின்னு என் வயிறு நிறைய்யற
மாதிரி எல்லோரும் பாத்துக்கிட்டாங்க.அம்மாவுக்கு அவங்களே
வாங்கிக்குடுத்தாங்க. (இப்பல்லாம் புதுகைக்குன்னு ஒரே
கோச் போடுறதில்லை)


மெல்ல மெல்ல நகர்ந்த ட்ரையின் கடலூர் வந்துச்சு.
அங்க ஒரு 3 மணிநேரம் வாக்குல இருந்து திங்கள்கிழமை
அதிகாலை 6 மணிக்கு எக்மோர் ஷ்டேஷன் வந்து
சேர்ந்தோம். நாத்தனார் வீடு ரயில்வே குவார்டர்ஸ்லதான்.
நேரே அங்கேதான் போனோம்.

ஸ்ரீராமின் அண்ணா வியாசர்பாடியில இருந்தார். மாமியாரும்
அங்கேதான் இருந்தாங்க. அவங்க பேரனை பார்க்கணும்னு
ஆசைப்பட்டதா சொன்னாங்க.(உடல்நிலை சரியில்லாதவங்க)
எக்மோர்லேர்ந்து வியாசர்பாடி போகும் பாதை மழையில
பாதிப்பு, பிரிட்ஜ்ல தண்ணி. மணலி எல்லாம் சுத்தி
வியாசர்பாடிக்கு ஆட்டோல போய் பேரனை காட்டிட்டு
வந்து அன்றைக்கு சாயந்திரம் ட்ரையினில் ஹைதைக்கு
புறப்பட்டு 16ஆம் தேதி செகந்திராபாத்தில் காத்திருந்த
அயித்தானைப் பார்த்து அழணும்போல ஆயிடுச்சு.


நாங்க கிளம்பும்போது இல்லாத மழையும், புயலும்
சடனா வந்து 14மணிநேரத்தில் சென்னையில் சேரவேண்டிய
எங்களை 48 மணிநேரத்துல சேர்த்துச்சு. புதுகை-சென்னை
48 மணிநேரப்பயணம் கைக்குழந்தையுடன் இருந்தாலும்,
நடுவில் அப்பா ஊருக்குத் திரும்பும் அவசர சூழல் இருந்தாலும்
அதிகம் கஷ்டம் தராமல் இருந்தது அன்பு மிகு புதுகைவாழ்
மக்களால்தான்!!

எங்க ஊர் மக்களுக்கு என் நன்றி.

கண்ணீர் துடைத்த கைகளுக்கு......

அழுவது எனக்கு பிடிக்கது. பெண்கள் அழுதே காரியத்தை
சாதித்துக்கொள்வார்கள் என்று எங்கே என்னையும்
அந்த லிஸ்டில் சேர்த்துக்கொள்வார்களோ என்று
அழமால் யோசித்து செயல்படுவேன்.

அழுகைக்கு பதில் கோபம் பல சமயங்களில்
வரும். ஆனால் என்னால் மிகவும் தாங்க முடியாத
தருணங்களில் மட்டுமே என் அழுகை.

மாமாவின் பிரிவு தந்த வலி, துயர் என்னை
மிக அழவைத்தது. ஷ்ரத்தாஞ்சலி என தலைப்பு
வைக்க நினைத்து மாமாவின் பதிவு
கண்ணீர் அஞ்சலி என தலைப்பாயிற்று.

எனக்கு யாருக்கும் நன்றி சொல்லித்தான் பழக்கம்.
நன்றி சொல்லாமல் இருக்கத் தெரியாது.
(இது என்னை அறிந்தவர்கள் மிக நன்றாக
அறிந்திருப்பர்)நன்றி சொல்வது நல்லது என்பது
என் அபிப்ராயம். சின்ன விஷ்யங்களுக்கு கூட
நன்றி சொல்வேன்.

என்னை பத்திரமாக வீடு சேர்த்த ஆட்டோ டிரைவர்,
என எல்லோருக்கும் சொல்வேன். நிறைய முறை
அயித்தானுக்கும் நன்றி சொல்லியிருக்கிறேன்.


சின்னச் சின்ன விஷய்ங்களுக்கே நன்றி
சொ்ல்பவள், பெரிய விடயங்களுக்கு
நன்றி சொல்லாவிட்டால் எப்படி???


பிரார்த்திக்க வேண்டுகிறேன் என பதிவிட்ட
நேரத்தில் அனைவரும் வந்து என்னுடன்
சேர்ந்து மாமாவுக்காக பிராத்தித்தனர்.

அப்துல்லா மறுபடியும் பதிவிட்ட நேரத்திலும்
பலர் வந்து பிரார்த்தனை செய்தனர்.

அடிக்கடி போன் செய்து நிலமை அறிந்து
கொண்ட அப்துல்லா, ஜமால்,நிஜமாநல்லவன்
ஆகியோருக்கு மனமார்ந்த நன்றிகள்.


ஆன்லைனில் பார்த்தபோது,”மாமா
எப்படி இருக்காங்க?” என்று கேட்ட
அன்பு நெஞ்சங்கள்...

எஸ்.எம்.எஸ்ஸில் எனக்குத் தைரியம்
சொன்ன அன்பு நெஞ்சங்கள்.

அனைவருக்கும் நன்றி

கண்ணீர் அஞ்சலி பதிவிட்ட 10 நிமிடத்தில்
அபி அப்பா போன் செய்தார்.
பேசி கொஞ்ச நேரத்தில் போன் செய்து
”பிள்ளைகளுக்கு முதலில் வயிற்றுக்குக்
கொடுங்கள்” என சொன்னார்.(அப்படியே
செய்தேன் அபி அப்பா).

ஜமால், ஜீவ்ஸ், நர்சிம், தாமிரா
அனைவருக்கும் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

மாமாவுக்காக பிராத்தித்த, நான் துயரத்தில்
அழுத நேரத்தில் என் கண்ணீர்
துடைக்க நீண்ட கரங்களுக்கு என் மனமார்ந்த
நன்றிகள்.

நன்றி! நன்றி!

நமக்கு உதவி செய்றவங்களுக்கு நன்றி சொல்ல

மறக்க கூடாது. அதனால் தானே உழவர் திருநாள்

மாதிரி பண்டிகைகள் எல்லாம் கொண்டாடறோம்.



எனது நன்றி நவிலல் தான் இந்தப் பதிவு.



இந்த ஊருக்கு வந்த உடன் வீட்டு வேலைக்கு

ஆள் வேண்டுமென தெரிந்தவர்களிடம் சொல்லி

வைத்தோம். அடுத்த நாள் காலை 7 மணிக்கு

வந்தார் ஒரு இளவயதுப் பெண்.



ஹை ஹீல்ஸ். கையில் ஹேண்ட் பேக்,

இஸ்திரி போட்ட உடையில் வந்திருந்தார்.

யாருன்னு கேக்க," I am shanthi! servant"

என்றார். ஷாக் ஆனேன்.



உள்ளே வந்தார். கைப்பையில் கொண்டு

வந்திருந்த வேறு உடைக்கு மாறினார்

பாத்திரங்களை மிக நேர்த்தியாக

கழுவி கவுத்திவிட்டு, துடைப்பத்தைக்

கையில் எடுக்கையில் துணி வேண்டும்

என்று கேட்டார். (முதலில் அறிமுகப்

படுத்திக்கொண்டதைத் தவிர ஆங்கிலம்

சரியாகத் தெரியாது. சிங்களம் மாத்திரம் தான்.)

நமக்கு சிங்களம் தெரியாது. ஒன்லி

சைகை பாஷைதான்.



துடப்பத்துடன் துணியை எடுத்துக்கொண்டு

டேபிள், சோஃபா, டீவி எல்லாம்

துடைத்தார். சுத்தம் என்றால் அப்படி ஒரு

சுத்தம். கழுவி காய வைத்த பாத்திரங்களை

எடுத்து திரும்ப அடுக்குதல் எல்லாம்

அவங்களே. வேலை முடித்த பிறகு

தலை சீவி நீட்டாக ட்ரெஸ் செய்து



அவர்கள் வேலை செய்யும் பாங்கு

எல்லாம் அருமை.அவரின் வீடு வெகு தொலைவில்

இருந்ததால் வந்து செல்ல முடியாமல்

சரோஜா அம்மா வந்தார். மிகத்திறமையாக

வேலைசெய்பவர். நம்பி வீட்டையே

விட்டுச் செல்லாம். என் நன்றிகள்

அவருக்கு. அவருக்கு உடல்நிலை

சரியில்லாமல் போக வந்தார் இந்திரா.



எனக்கு மிகவும் உடல் நிலை சரியில்லாமல்

இருந்த போது வந்ததர். வேலையில் எந்தக்

கள்ளமும் இல்லை.மிகவும் நம்பிக்கை

ஆனவர். எழும்பக் கூட முடியாம

15 நாள் கிடந்த போது ஹோட்டலில் சாப்பாடு

வேண்டாம் என்று சமைத்து,

பிள்ளைகளுக்கும் போட்டுவிட்டு போவார்.

இரவுக்கும் ஏதாவது சமைத்து வைத்துவிடுவார்.



"எனக்காக இவ்வளவு செய்கிறீர்களே"?, என்று

கேட்டதற்கு, "நீங்கள் கணக்கு பார்ப்பதில்லை.

நான் மட்டும் ஏன் கணக்கு பார்த்து செய்ய

வேண்டும்", என்று தன் நல்ல குணத்தை

காட்டியவர். குடிகாரக் கணவன், அடி இவைகளால்

தொடரமுடியாமல் வேலையை விட்டார்.



இப்போது வரை என்னுடன் இருப்பவர்

மேரி. மிக நல்ல பெண்மணி. என் கணவர்

ஊருக்கு போகும்போது, கிளாஸ்கள்

முடிந்து நான் வீடு திரும்பிய உடன்

போன் செய்து ,"பத்திரமாக வீடு

சேர்ந்தேனா? என்று கேட்பார்.

என் மகளின் பிறந்த நாளும் அவரின்

பிறந்த நாளும் ஒரே நாள். நான்

அவருக்கு டிரெஸ் வாங்கி கொடுப்பேன்.

தானும் ஒரு கிஃப்ட் வாங்கி என் மகளுக்கு

கொடுப்பார். வீட்டு வேலை செய்பவர்

என்ற நினைப்பே இருக்காது. ஒரு

நல்ல தோழியாக எல்லாம் பேசிக்கொண்டே

இருப்போம்.



காலை 9.30 மணிக்கு டீவியில் தேன் கிண்ணம்

பார்த்துக்கொண்டே தேநீர் அருந்தும் நேரம்

எங்கள் இருவருக்கும் மிகவும் பிடித்த மான

நேரம்.(மேரி அப்போதுதான் காலை உணவுடன்,

தேநீர் சாப்பிடுவார்.). இதோ நான் கிளம்ப்ப்

போகிறேன் என்று தெரிந்ததும் அவரின் கண்ணில்

நீர். தினமும் காலல 9.30 மணி என்னால் மறக்க

முடியாது. உடம்பு சரியில்லாட்டிக்கூட நான்

இங்க வர்றது கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கிட்டாவது

வேலையை பார்க்கலாம் என்கிற சுதந்திரம்

இருப்பதால்தான்." என்று நெகிழ்கிறார்.



எனக்கும் வருத்தம் தான். என்ன செய்ய?

சில சமயம் பிரிவு தவிர்க்க இயலாத ஒன்று.



ரவி- இவருக்கு நான் எவ்வளவு நன்றி சொன்னாலும்

போதாது. என் ஆஸ்தான் ஆட்டோ டிரைவர்

அண்ணாத்தே. என் பிள்ளைகளை பள்ளியில்

விட்டு, கூட்டி வருவது இவர்தான்.

ஆட்டோவை ஒரு நல்ல இடத்தில்

நிப்பாட்டி விட்டு, உள்ளே போய் கைப்பிடித்து

அழைத்துவருகிறார்.

தனியாக பிள்ளைகள் போய்வரும் அளவுக்கு

பாதுகாப்பாக வண்டி ஓட்டுவார்.

கூப்பிட குரலுக்கு உடன் வந்து

உதவசெய்யும் நல்ல உள்ளம்.

நன்றியை வார்த்தையால் சொல்வது போதாது.





இவர்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்.

இவர்கள் இல்லாவிட்டால் நான் இங்கே

திண்டாடியிருக்கக்கூடும்.



அன்பு இதயங்களே! எனக்கு நீங்கள் செய்த

உதவிக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றி.